Mavi tepelerin ardında, pırıl pırıl ışıldayan bir vadinin tam ortasında “Renkli Bulutlar Köyü” adında sihirli bir yer vardı. Bu köyün en özel yanı, gökyüzünde yüzen bulutların insanlarla konuşabilmesiydi. Her bulutun ayrı bir kişiliği, ayrı bir rengi ve ayrı bir görevi vardı.
Köyün en küçük bulutu Lila, diğer bulutlara göre daha küçük, daha yuvarlak ve daha parlaktı. En sevdiği şey, gökyüzünde dans etmek ve çocuklara gölge oyunları hazırlamaktı.
Bir sabah Lila büyük bir heyecanla diğer bulut arkadaşlarına seslendi:
— “Bugün köyün çocuklarına özel bir sürpriz hazırlamak istiyorum! Kim benimle?”
Pamuk gibi yumuşak turuncu bulut Pofu hemen yanına süzüldü:
— “Ben varım! Ne yapıyoruz bugün?”
Lila heyecanla parladı:
— “Gökyüzünde renkli bir oyun yolu yapalım. Çocuklar yukarı baktığında heyecan dolu bir yol görsün!”
Diğer bulutlar da birer birer toplandı. Güneş bulutu Sarı, yağmur damlası taşıyan Boncuk, rüzgarla hızla dönen Pıtır ve daha niceleri…
Hepsi birlikte kocaman bir daire oluşturdu. Lila planı açıkladı:
— “Hadi herkes kendi rengini ortaya çıkarsın! Gökyüzünde renkli bir çizgi yolu yapalım. Çocuklar bu yolu takip ederek hayal kurabilsin.”
Bulutlar büyük bir sevinçle renklerini yaymaya başladı. Gökyüzü pembe, turuncu, sarı, mavi ve mor çizgilerle doldu. Her çizgi kıvrıldı, döndü, ışıldadı ve gökyüzü adeta dev bir oyun parkına dönüştü.
Aşağıda oynayan çocuklar bu görüntüyü görünce sevinçle ellerini çırptı. İçlerinden Eda adında küçük bir kız, mutlulukla yukarı baktı:
— “Anne! Bak, gökyüzü bize oyun yolu hazırlıyor!”
Annesi gülümsedi:
— “Evet tatlım, her bulutun içinde küçük bir dost saklı olabilir.”
Lila bunu duyunca daha da heyecanlandı. Rüzgarla hafifçe yere süzüldü ve Eda’nın üzerine tatlı bir gölge düşürdü. Eda gölgeyi görünce ellerini açtı:
— “Merhaba küçük bulut! Bana bir oyun göstermek ister misin?”
Lila sevinçle döndü, kıvrıldı ve yerde kelebek şeklinde bir gölge yaptı. Eda kahkaha attı:
— “Bu çok güzel!”
Ardından Lila gölgeyi kuş şekline dönüştürdü. Sonra bir çiçek, sonra küçük bir balık… Eda her birini heyecanla takip etti.
Diğer çocuklar da etrafına toplandı.
Arda adındaki bir çocuk merakla sordu:
— “Biz de oynayabilir miyiz?”
Lila gökyüzünde büyük bir kalp şekli oluşturdu:
— “Hep birlikte oynayalım!”
Bulutlar köyünün bütün üyeleri çocukların üzerine yumuşacık gölgeler bıraktı. Her gölge bir oyuna dönüştü; bir gölge saklambaç oldu, bir gölge dans pisti oldu, bir gölge koşu yolu oldu.
Çocuklar o kadar mutlu olurken bulutlar da onların neşesinden parladı.
Bir süre sonra Pofu yavaşça sordu:
— “Lila, bu yolu neden yapmak istedin?”
Lila kibar bir sesle cevap verdi:
— “Gökyüzünün, çocukların kalplerine ne kadar yakın olduğunu göstermek istedim. Biz onların hayal gücüne arkadaş olabiliriz.”
Pofu sevgi dolu bir şekilde döndü:
— “Bence başardın. Bugün herkesin kalbine dokundun.”
O gün köyde bir gelenek başladı. Gök bulutları her sabah çocuklar uyandığında onlara bir oyun yolu hazırladı. Çocuklar da her gün gökyüzüne bakıp bulut arkadaşlarına teşekkür etti.
Ve Lila, o günden sonra “Gökyüzü Arkadaşlarının En Neşelisi” olarak tanındı.