Güneş, nazik ışıklarıyla Denizköy kasabasını aydınlatıyordu. Kasabanın hemen kıyısında, küçük ama renkli bir sahil vardı. Bu sahilde yaşayan çocuklar her sabah denizle oyun oynamak için erkenden uyanırlardı.
Eda, denizin kenarında kumdan kaleler yaparken arkadaşlarını bekliyordu.
Tam o sırada Baran, elinde bir küçük kova ile yanına geldi:
— “Merhaba Eda! Bugün yeni bir oyun oynayacağız. Hazır mısın?”
Eda gülümseyerek cevap verdi:
— “Tabii Baran! Ne oynayacağız?”
Baran heyecanla açıkladı:
— “Deniz kıyısında bir hazine avı yapacağız! Herkese bir ipucu bırakacağım. Bakalım kim önce bulacak?”
O sırada Defne ve Mert de koşarak geldi. Defne, Eda’ya sarılarak dedi ki:
— “Biz de varız! Hazineyi kim bulacak acaba?”
Mert, gözlerini kısarak ufka baktı:
— “Bakın, güneş bugün çok parlak! Belki ışıklar ipuçlarını gösterecek.”
Baran çocuklara ilk ipucunu verdi:
— “İlk ipucu: Denizin en küçük kayasının yanında bir şey saklı.”
Çocuklar neşeyle koştu ve ipucunu bulmak için ellerini denize değdirdiler. Eda küçük bir kutu buldu. Kutuyu açınca içinden renkli boncuklar çıktı.
— “Bakın! Boncuklar! Herkes bir tane alabilir,” dedi Eda.
Defne ve Mert de kutudan boncuk aldı. Herkesin yüzü mutlulukla doldu. Baran gülümseyerek dedi ki:
— “Harika! Şimdi ikinci ipucu: Sahildeki en uzun çubuğun altında bir sürpriz var.”
Çocuklar ipucunu takip ederken, sahildeki küçük deniz kabukları ve renkli taşlar onların yolunu aydınlattı. Mert bir kabuk buldu ve sevinçle arkadaşlarına gösterdi:
— “İkinci ipucu burada! İçinde minik bir harita var!”
Eda haritayı aldı, dikkatle inceledi:
— “Harita bizi biraz daha ilerletecekmiş, hadi bakalım!”
Çocuklar sahilde yürürken rüzgar hafifçe esiyor ve deniz dalgaları tatlı tatlı kıyıya vuruyordu. Defne sevinçle bağırdı:
— “Hadi bakalım! Hazineyi birlikte bulacağız!”
Sonunda ipuçlarını birleştirdiklerinde sahilin tam ortasında kumdan yapılmış büyük bir kalenin içinde küçük bir kutu buldular. Eda kutuyu açtı ve herkes gözlerini kocaman açtı:
— “Bakalım içinde ne var?”
Kutudan rengarenk taşlar ve minik hayvan figürleri çıktı. Çocuklar birbirlerine bakarak gülümsediler.
Baran heyecanla dedi ki:
— “Bakın, hazine sadece taşlar ve figürler değil. Biz birlikte oynadık, birlikte bulduk. İşte asıl hazine bu!”
Herkes birbirine sarıldı ve günün sonunda deniz kenarında oturup güneşi izlediler. Küçük bir deniz kabuğunu paylaştılar ve bu macerayı asla unutmayacaklarını düşündüler.