Minik Kaplumbağa, sabah uyanınca en sevdiği kırmızı topunu görememiş. Panik içinde bahçeyi aramaya başlamış. “Ah, topum nerede olabilir?” demiş kendi kendine. Tam o sırada Neşeli Tavşan gelmiş ve sormuş:
“Kaplumbağa, neden üzgünsün?”
“Topumu bulamıyorum!” demiş Kaplumbağa üzgünce.
Neşeli Tavşan hemen yanına oturmuş. “Merak etme, birlikte arayalım. Belki bahçenin bir köşesinde unutmuşsundur.” demiş. İkisi birlikte gülümseyerek bahçeyi dolaşmaya başlamışlar. “Bak, bu yaprakların altına bakalım,” demiş Tavşan. Kaplumbağa başını sallamış ve birlikte yaprakları kaldırmışlar. Ama top orada yokmuş.
“Belki de ağaçların dibinde olabilir,” demiş Kaplumbağa. Tavşan ve Kaplumbağa oraya gitmiş. Tam o sırada Minik Kuş gelip demiş: “Ben de yardım edebilirim! Uçup bakabilirim!”
Minik Kuş gökyüzüne uçmuş, dalların arasına bakmış ve küçük kırmızı topu bulmuş. “İşte burada!” diye seslenmiş. Kaplumbağa sevinçle zıplamış: “Oh, topum! Çok teşekkür ederim, Minik Kuş!”
Neşeli Tavşan da gülümsemiş: “Gördün mü, birlikte olunca her şey kolaymış.” Kaplumbağa başını sallamış: “Evet, arkadaşlarım olmasa topumu bulamazdım.”
O günden sonra Minik Kaplumbağa hep arkadaşlarıyla oynamış ve eşyalarını paylaşmayı öğrenmiş. Bahçede birlikte gülmüş, topu birbirlerine atmış ve her gün yeni oyunlar keşfetmişler. Minik Kaplumbağa artık yalnız olmadığını ve dostluğun ne kadar değerli olduğunu anlamış.